نشـــــریه صفــــــیر فــــــــداغ

قلم توتم ماست.
به قلم سوگند،
به خون سياهى كه از حلقومش مى‌چكد ، سوگند
به رشحه ی خونـى كه از زبانش مى‌تـراود ، سوگند
به ضجّه‌هاى دردى كه از سينه‌اش بر مى‌آيـد ، سوگند
كه توتم مقدسم را نـمى‌فروشم .
به دست زورش تسليم نـمى‌كنم ،
به كيـسه ی زرش نـمى‌بـخشم ،
به سرانگشت تزويرش نـمى‌سپارم ،
دستم را قلم مى‌كنم و قلمم را از دست نـمى‌گذارم .
چشمهايم را كور مى‌كنم ،
گوشهايم را كر مى‌كنم ،
پاهايم را مى‌شكنم ،
انگشتانم را بندبند مى‌بُرم ،
سينه‌ام را مى‌‌شكافم ،
قلبم را مى‌كـُشم ،
حتى زبانم را مى‌بُرم و لبم را مى‌دوزم،
اما ... ؛
قلمم را به بيگانـه نمى‌دهم !